Mon04222019

Last updateSat, 13 Apr 2019 11am

Font Size

Profile

Menu Style

Cpanel
Back You are here: Home Knjige i tekstovi ODABRANI TEKSTOVI Lista bošnjačkih porodica jugoslovenskog prostora spomenutih u Sejahtnami

Lista bošnjačkih porodica jugoslovenskog prostora spomenutih u Sejahtnami

Sadik, Hadži?. Graditelj jedne od beogradskih džamija. Mahala oko te džamije je nazvana po njemu. (84, 85)

Salih-aga?. Aga janjičara. ugušio se u rijeci Rabi  1664. godine tokom bitke kod Sv. Gotharda. Na položaju ga je naslijedio Halil-aga. (505)

Salih-aga, Hadži?. Utemeljitelj jedne od beogradskih džamija. Mahala oko te džamije je nazvana po njemu. (84, 85)

Salih-paša. Misli na Salih-pašu Nevesinjca. Kao mlad došao na dvor. Napredovao poseredstvom svojih zemljaka: prvo Mustafa-paše, a kasnije Ibrahim-paše Roznameždije. Godine 1645. je izabran za velikog vezira. Pao kao žrtva spletki 1647. godine za vrijeme sultana Ibrahima Delija. (410)

Sarhoš paša. Poznatiji kao Gazi Sarhoš Ibrahim-paša Memibegović. Bio je bosanski beglerbeg (1622) i ćustendilski sandžakbeg. (162)

Sedžah, Hadži?. Sagradio džamiju u Beogradu. (87)

Sedžah, Hadži. sagradio mekteb u sarajevu 1053 godine po Hidžri (1642/43). Možda je isti onaj Hadži Sedžah koji je podigao džamiju u Beogradu. (110)

Sefer-baba?. Imao je turbe u Nišu. (64)

Sefer, Hadži*. Čajnički dobrotvor i Evlijin prijatelj. (398)

Selim-aga*. Jedan od bosanskih aga koga je Melek Ahmed-paša 1660. godine poslao sa darovima šibeničkom kapetanu. (193)

Selim-efendija?. Bio je sekretar (katib) Ibrahim-paše Hadžiomeragića Počiteljca 1665. godine. (506)

serdar fočanski*. Podigao je u Evlijino doba impozantan saraj u Foči. (399)

serdar osječki?. Bio je sagradio je sebilj u Osjeku. (365)

- Sijavuš-paša, Kodža. Poznatiji kao Sijavuš-paša Kanjižanin. Rođen u Kanjiži. Bio je carski zet i tri puta veliki vezir (1582-1584, 1586-1589, 1592-1593). Podigao je medresu, biblioteku, mekteb, sebilj, dvije česme, četiri saraja, dućane u Istanbulu; most, džamiju, mekteb i hamam u Harmanliju kod Haskova (jugoistočna Bugarska); džamiju (danas crkva Sv. Sofije) u Sofiji; medresu u Skoplju; kulu u Budimu; te veliki stambeni objekat za siromašne sefardske jevreje u Sarajevu, poznat kao Sijavuš-pašina daira ili Velika avlija. Imao je i vakufe u okolini Skoplja i drugih mjesta. Umro je 1602. godine u Istanbulu, gdje  mu se i danas nalazi turbe. Mjesna zajednica u istanbulskom gradskom okrugu Bahčelievler (Bahçelievler), gdje se i danas nalazi jedan od Sijavuš-pašinih saraja, nosi ime Sijavupaša (Siyavuşpaşa, 85 000 st.). (557, 558)

- Sijavuš-paša*. Brat Sari Husein-paše i Ismail-paše Bošnjaka. Ovo je jedino što znamo o ovom našem Bošnjaku.(313)

sin Baba Ahmed-age Cetinskog.* Melek Ahmed-paša ga je uzeo za vodiča na putu ka Splitu 1660. godine. (151)

sin Veli-age. Uvakufio je han i hamam u Nevesinju za džamiju svoga oca. (412)

Sinan-beg (paša). Puno ime Sinan-beg Boljanić. Brat Husein-paše Boljanića. Bio je sandžakbeg Bosne (1562-1564) i Hercegovine (1552-1557, 1563-1563, 1564-1567, 1569-1569, 1574-1580). Podigao džamiju, mekteb, šadrvan, tekiju, musafirhanu, karavan-saraj, 22 dućana, 2 tabakhane, dva mlin na rijeci Janji u Čajniču; mekteb u Njegoševiću; mesdžid u Sopotu kod Nevesinja; mekteb, hamam, karavan-saraj u Cerniku; karavan-saraj i most u Priboju; mostove u Međuriječju kod Goražda. Preminuo je 1582. godine. Ukopan je u svom turbetu u Čajniču. (395-397)

Sinan-efendija, Kadi. Rodom iz Nevesinja. Nevesinjski kadija u prvoj polovini XVI stoljeća.  Podigao je džamiju u Nevesinju, danas poznatu i kao Čučkova džamija. Uz džamiju je sagradio i mekteb. (411)

- Smail-aga sin Baba Ahmed-age (Babahmetović)*. Buljukbaša. Zajedno sa ocem i braćom branio put Livno-Sinj. Učestvovao u Kandijskom ratu. Tako je Evlija 1660. godine svjedočio njegovom sudjelu u čarkanju sa Splićanima. Bio je i pratnja kada je Evlija išao kao izaslanik u Split, na što je Evlija prokomentarisao:Ja sam se, siromah, tada tako obradovao kao da je čitav svijet moj. (144-148 (passim), 150-151, 195, 197, 202)

Smail-alajbeg*. Evlija ga spominje 1660. godine u kontekstu borbi za vrijeme Kandijskog rata. Bio je 1660. godine serdar jedne vojne eskpedicije u Korušku, Slavoniju i Međumurje. Imao je brata Miralem-bega. (144-148 (passim), 155-156, 158-159, 167-170, 179, 185, 187)

subaša beogradski?. Podigao je na periferiji Beograda bektašijsku tekiju. (91)

Sulejman-aga Ramović (Ramazade), Hadži*. Evlija ističe njegovu kuću u Herceg-Novom. Izgleda da je bio veliki vakif Novog. Zbog zatiranja osmanske historije Novog ne znamo tačan obim njegovog vakufa. Zahvaljujući Evliji, saznajemo da je podigao tekiju, te džamiju između 1623. i 1639. godine. (433)

- Sulejman-beg. Poznatiji kao Dev Sulejman-beg i Sulejman-paša. Bio je budimski namjesnik i vezir. Sagradio je džamiju u Foči 1043. godine po Hidžri (1633/34). (403)

Sulejman-beg?. Bio je 1660. godine cernički (pakrački) sandžakbeg. (231)

Sultanović (Sultanzade). (223) Radi se o Mehmed-begu Sultanoviću, sinu Rustem-paše Opukovića i sultanije Mihrimah. Neki historičari smatraju da je on sin Šemsi (Semiz) Ahmed-paše i Ajše, kćerke Rustem-paše i sultanije Mihrimah. Bio je nikopoljski sandžakbeg prije 1586. godine, kada postaje hercegovački sandžakbeg (1586-1593). Poginuo je u bici kod Siska 1593. godine.

Šaban-baba?. Evlija je posjetio njegovo turbe u Somboru. (524)

Šahbaz-efendija. Kabur mu se nalazio u Banjaluci. (214)

Šahin-paša. Rodom sa Glasinca. Prvo je bio u sviti Silhadar Murteza-paše. Kasnije je bio kapućehaja (1634), janjičaraga (1636), te namjesnik libanskog Tripolija (1637-1639), Bosne (1639-1640) i Kanjiže (1640-1644). Ubrzo nakon beglerbegovanja Kanjižom preminuo je. Njegov sin Hajdar-beg je bio temišvarski defterdar. Njegovi potomci, prezimena Šahinpašići, danas žive ili su živjeli do rata u Rogatici, Donjem Odžaku kod Rogatice, Vlasenici, Sokocu, Sarajevu, Tuzli, Živinicama i dr. (100)

šejh mevlevijske tekije u Sarajevu*. Bio je šejh tekije 1660. godine kada je Evlija posjetio Sarajevo. Evlija naglašava njegovo obrazovanja i pobožnost. (110)

- Šit-efendija?*. Imam džamije Mehmed-paše Jahjapašića (Imaret džamija kod Evlije). Imao je saraj u Beogradu. Evlija ga navodi i među najuglednijim Beograđanima. Brat mu je bio Čelebi-efendija. (85, 89)

- Tartar, Hadži. Sarajlija koji podigao, prema Evliji, jedan od najznamenitijih sarajevskih hanova po njemu nazvan Hadži Tartarov han. (113)

Turgut-beg?. Podigao džamiju u Beogradu. (85)

Ulama-paša. Kurdskog porijekla. Prvo je bio visoki dostojanstvenik safevijskog šaha Tahmaspa. Onda je prešao na osmansku stranu u službu sultana Sulejamana. Bio je dva puta sandžakbeg bosanski (1534-1536, 1541-1547). Podigao je sebilj i kulu u Budimu. Poginuo je 1553. godine u bici za Janovu (Ineu, zapadna Transilvanija).

Njegov sin Skender-beg je živio u Sarajevu. Poginuo je 1580. godine kao sandžakbeg požeški. Njegov unuk Mehmed Čelebi je bio istaknuti sarajevski pjesnik, pjesničkog pseudonima Gajreti. (528)

Veli, Hadži?, beogradski. Podigao džamiju u donjem gradu Beogradske tvrđave. (78)

- Veli, Hadži?, smederevski. Sagradio je džamiju (311, 312)

Veli, Kučuk Hadži ?. Podigao džamiju u donjem gradu Beogradske tvrđave. (78)

Veli-aga. Sagradio je medresu, te džamiju 921. godine po Hidžri (1515) u Nevesinju. (411-412)

Veznedar-aga. Podigao džamiju i tekiju u Prijepolju kojih danas više nema. (390, 391)

zastupnik bihaćkog kapetana*. Evlija ga spominje u vezi otkupljivanja zarobljenog bihaćkog kapetana Mustajbega Hasumovića 1660. godine. (240)

Zejni?. Beogradski pjesnik. Javlja se samo na dva tariha na dvije beogradske džamije. (86)

- Zejnudin-aga. Podigao je džamiju u Beogradu. Mahala oko njegove džamije je nosila njegovo ime. (84, 85).

Zekerija-aga*. Evlija je zamijetio visoku datulinu palmu ispred njegove kuće u Herceg Novom (433)

- Zulfikar-aga?*. Imao je dvor u Beogradu. (85)

- Zulfikar-aga nevesinjski. Brat velikog vezira Salih-paše Nevesinjca. Bio janjičarski aga. Pogubljen je 1646. godine za vrijeme sultana Ibrahima Delija (Ludaka). (410)

Ovim završavamo pregled životopisa 343 bošnjačke ličnosti jugoslovenskih prostora spomenute u Sejahatnami. Evlija se lično susreo sa čak 124 od njih. Dakle, sa preostalih 219, koliko je nama poznato, nije imao susrete. Za 100 od ukupno 343 ličnosti postoji određena sumnja u njihovu bošnjačku etničku pripadnost, tj. ne možemo sa potpunom sigurnošću potvrditi da su oni bili Bošnjaci.

Treba još spomenuti da je Evlija prilikom govora o bošnjačkom narodu, istakao sljedeća bosanska muška i ženska imena: Ahmed-Ahmo (116); Alija-Aljo (116); Hasan-Haso (116); Hasna (116); Hava (116); Huma (116); Husejin-Huso (116); Ibrahim-Ibro (116); Mehmed-Meho (116); Merjema (116); Merzija (116); Nadira (116); Saliha (116); Saniha (116); Sulejman-Suljo (116); Ramadan-Ramo (116); Razija (116); Šaban-Šabo (116); Umihana (116); Zulfikar-Zuko (116).

Lista bošnjačkih porodica jugoslovenskog prostora spomenutih u Sejahtnami (a-b)

U ovom poglavlju obradit ćemo naše porodice čije je pripadnike Evlija spomenuo u svom Putopisu.

Afić (Afozade). Beogradska porodica. Rijetko prezime koje se danas može naći među katolicima u Zagrebu i Kaštel Kambelovcu (postojbina Afića u Hrvatskoj) kod Splita, te među pravoslavcima u Zemunu. (89)

Atlibegović (Atlibegzadeler), Atlagić. Livanjska porodica. Rodonačelnik porodice je bio Atli-aga koji se istakao pri osvajanju Klisa 1537. godine. Učestvovali su u Kandijskom ratu. Tako je Atli-beg, koji se prvi put spominje 1642. godine, bio kliški alajbeg koga je mletački providur Floskolo zarobio 1648. godine. Evlija spominje u kontekstu Kandijskog rata, ali ne po imenu, sljedeće članove ove obitelji: mladi beg Atlagić, gazija Atlagić i buljubaše Atlagići.

Porodica je imala zijamet u današnjim selima Kula Atlagića u Ravnim kotarima kod Zadra i Odžaku (nekada Atlagića Odžaku) kod Livna. Ovo drugo selo Evlija spominje kao selo i odžak Atlibegovića. Atlagići su bili i livanjski kapetani do 1711. godine. Najprominentniji član porodice bio je Mehmed-paša, kliški sandžakbeg (1685-1687) i bosanski beglerbeg (1687-1688). Mehmed-beg, njegov sin, bio je posljednji livanjski kapetan od Atlagića. Drugi Mehmed-paša Atlagić je poginuo 1807. godine kod Loznice. Ali-beg, njegov unuk, posljednji je muški potomak Atlagić. Posljednja Atlagićka je umrla 1919. godine, te se time ova obitelj ugasila. (141, 143-144, 146, 149, 172, 175, 178, 179-180)

Babahmetović (Baba Ahmedagalar). Sinjska porodica. Rodonačelnik porodice je Baba Ahmed-aga Cetinski. Ima li su kulu na Cetini pomoću koje se čuvali put Livno-Sinj-Split. U selu Bisko kod Sinja spominju se posjedi Mustaj-bega Babahmetovića. Nakon pada Sinja 1686. godine preselili su se na Kupres. Tu su postali poznati kao Huseinbegovići. Stara zenička trgovačka porodica istog prezimena bi mogla biti istog porijekla. Postoje Babahmetovići u Cazinskoj Krajini, ali oni najvjerovatnije nisu u rodu sa sinjskim Babahmetovićima, ali bi zato Babahmetovići u Banjaluci i Sarajevu mogli biti u rodu sa njima. (144-148, 150-151, 195, 197, 202)

- Boljanić (Bohenikli). Stara bošnjačka porodica iz Boljanića kod Pljevlje u Sandžaku. Imali su odžak u Boljanićima. Rodonačelnik porodice je Bajram-aga, koji je bio na položaju age u svom rodnom mjestu. Imao je četiri sina: Husein-pašu, Sinan-bega, Ali-bega i Daut-bega, i dvije kćerke: Maksumu i Zulkadu. Sinan-beg, najstariji Bajram-agin sin, oženio je Šemsu Sokolović, sestru Mehmed-paše Sokolovića. Upravo zahvaljujući podršci Mehmed-paše Sokolovića, sa kojim su Boljanići bili u tazbinskom odnosu, dva Bajram-agina sina – Husein-paša i Sinan-beg, napredovali su visoko u osmanskoj administraciji. Tako je Husein-paša bio, između ostalog, valija Bagdada, Vana, Anadolije, Egipta, Halepa, Budima, Dijarbekira, Damaska, Hercegovine (1567-1569)  i Bosne (1569-1572, 1594-1595), dok je Sinan-beg bio sandžakbeg bosanski (1562-1564) i više puta sandžakbeg hercegovački (1552-1557, 1563-1563, 1564-1567, 1569-1569, 1574-1580). Inače, Husein-paša se smatra utemeljiteljem modernih Pljevalja, a Sinan-beg utemeljiteljem modernog Čajniča.

Evlija je 1664. godine prošao kroz Boljaniće, gdje je posjetio odžak Džafer-bega Boljanića, potomka Husein-paše Boljanića.

Danas prezime Boljanić nalazimo među pravoslavnim življem u Beranama, Foči, Bos. Novom, Sokocu, Šapcu, Beogradu, te njihovoj dijaspori u Štutgartu, Hamiltonu u Kanadi, te nekolicini američkih gradova. No, nije nam poznato da li je iko od ovih porodica u srodstvu sa pljevaljskim Boljanićima.

 

Čaluk. Kladovska porodica. O ovoj porodici ne znamo skoro ništa, osim onoga što bilježi Evlija. Tako saznajemo da su u Kladovu u Evlijino doba živjela dvojica Čaluka: Mustafa-aga Čaluk i Osman-paša Čaluk. Obojica su imala velebne kuće u Kladovu. Moguće da su Osman-paša i Mustafa-aga bili braća. Evlija je kod Osman-paše 1665. godine proveo tri dana kao gost. Da li su kladovski Čaluci u srodstvu sa Čalucima iz Bobovca kod Kaknja nismo mogli da ustvrdimo. Inače, bobovska porodica Čaluk (prije prelaska na islam Radak) predstavljaj bliske rođake bosanske kraljevske porodice i dvorske službenike. U osmansko doba su bili begovi. Danas pripadnici ove porodice žive u Kaknju, Sarajevu, Livnu i dr. (544, 545)

- Čengić (Čengizade). Najpoznatija bosanska begovska porodica. Dali su preko 40 paša, a o broju begova i aga da ne pričamo. Turskog su porijekla. Vode porijeklo od Isfendijar-bega (prvi put spomenut 1498), kneza (melika) iz Egila (Eğil) kod Dijarbekira i zeta Ebu el-Muzaffera Kasima, vladara iz dinastije Ak Kojunlu. Kada je sultan Selim I osvojio kneževinu Čengića 1518. godine, porodicu je preselio u Čangri kod Ankare, gdje im je dodjeljen zijamet. Tada je Isfendijar-beg dobio ruku kćerke Selima I: iz tog braka rodio se Kara Osman-han, bosanski sandžakbeg (1554—1555) i rodonačelnik bosanskih Čengića.

Kara Osman-han se trajno nastanio na Borijama u Zagorju kod Kalinovika. Imao je tri sina: jedan je ostao u Zagorju, drugi je otišao u Ustikolinu, a treći u Rataje kod Foče. Vremenom, porodica Čengić se toliko razgranala da je posjedovala svoje kule i odžake u sljedećim mjestima: Borije, Jelašca, Kuta, Mjehovina, Hotovlje, Zelumići, Vihovići, Rožanovići na Zagorju; Rataji, Miljevina, Srbotina, Lokve, Potpeć kod Foče; Mala Gračanica, Fojnica, Cernica, Lipnik, Lukavice, Fazlagića Kula, Srđevići kod Gacka; Slatina, Blažuj  kod Sarajeva, Čengić Vila u Sarajevu; Foča, Pljevlja, Boljanići kod Pljevlje, Odžak kod Ustikoline, Presjenica kod Trnova, Višegrad, Golinjevo kod Livna, Bijeljina i dr. Ne računajući sve ono što je nastradalo u prijašnjim ratovima, poglavito za vrijeme Nevesinjske puške (1875); skoro svi preživjeli odžaci i kule Čengiča su spaljeni u Prvom svjetskom ratu, a ostatak u Drugom svjetskom ratu.

Neki od poznatih osmanodobnih Čengića su: Ali-paša, Ismail-paša, Rustem-beg, Durmiš-paša, Kara Osman-beg, Murat-paša, Ahmed-paša, Osman-paša, Murat-paša, Omer-paša, Bećir-paša, Džafer-paša, Smail-aga, Derviš-paša, Osman Mazhar-paša, Ali Galib-paša, Zulfikar-paša. Evlija se lično susreo sa Ali-pašom Čengićem i njegovim sinom Rustem-begom.

Prema procjenama Udruženja aristokratske porodice Čengić, danas ima 8-10 hiljada pripadnika porodice Čengić, od čega oko 5 000 u Bosni. Većina su Bošnjaci islamske vjeroispovjesti, ali ima manji broj katolika i pravoslavaca. (158-159, 174, 407, 408, 448, 460, 479)

- Čović (Čovozade). Beogradska porodica. (89)

- Čović (Čovozade). Sarajevska porodica. (116)

Ovo je prezime često. Nalazimo ga kod Srba, Bošnjaka i Hrvata. Danas postoji i u Beogradu i u Sarajevu, ali je teško ustvrditi vezu sa Evlijinim porodicama Čović.

- Čultarević (Čultaroglu). Bosanska porodica. Danas, prema našim saznanjima, postoje samo Čulatrevići iz Janje kod Bijeljine. Dio ove porodice se zbog Agresije raselio širom BiH i svijeta. Međutim, da li je Evlijin Čultarević u srodstvu sa janjarskim Čultarevićima nije nam poznato. (144).

- Dešić (Dešozade). Sarajevska porodica. Rijetko prezime koje nalazimo kod Srba, Hrvata i Bošnjaka. Najpoznatiji su hrvatski katolički Dešići koji potječu iz Travnika. (116)

- Devrić (Devri-zade). Banjalučka porodica. Rijetko prezime. Možemo ga naći kod Srba, Hrvata i Bošnjaka. Nosioci ovog prezimena žive u Sisku, Beogradu, Bratuncu, Vlasenici i dr.

- Dukatar (Dukatoglu). Livanjska porodica. Hadži Ahmed Dukatar je između 1562. i 1574. godine podigao u Livnu džamiju, u narodu poznatu kao Glavica. Porodica Dukatar postoji u Sarajevu, najmanje 200-250 godina. Moguće da su oni potomci livanjske porodice Dukatar. (135)

- Durić (Durzade). Beogradska porodica. Hadži Husein, predstavnik ove porodice, imao je svoju džamiju u Beogradu. Danas prezime Durić nalazimo, pored Bošnjaka, i među Srbima i Hrvatima. Ima ih i u Beogradu, ali teško da su u rodu sa Evlijim Durićem. (87)

- Džaferbegović (Džaferbegzade). Prusačka porodica. Pretpostavlja se da je rodonačelnik porodice neki Džafer-beg. On je otac izvjesnog Džaferbegovića koji je posjedovao odžak kod Prusca i koga je Evlija istakao kao velikog dobrotvora. Danas je Džaferbegović često prezime kod Bošnjaka. Džaferbegovići u Gornjem Vakufu bi mogli biti u rodu sa Evlijim Džaferbegovićima. (133)

- Džaferbegović (Džaferbegzade). Kliška porodica. Bili su ugledna (ajanska) porodica u Klisu do njegovog pada 1648. godine. Danas prezime Džaferbegović imamo u Bihaću, Bosanskom Novom, Gornjem Vakufu, Zenici, Tuzli, Sarajevu i drugdje. Da li neki današnji Džaferbegovići vode porijeklo od kliških ajana, nismo mogli da utvrdimo. (152)

- Ferhadpašić (Ferhadpašazade). Banjalučka porodica. Bili su nosioci banjalučkog javnog života od XVI do XVII stoljeća. Rodonačelnik porodice je Gazi Ferhad-paša Sokolović, posljednji bosanski sandžakbeg (1574-1580), prvi bosanski beglerbeg (1580-1588) i najveći vakif Banja Luke. Ferhad-pašu su nadživjela tri njegova sina: Sulejman-beg, Murat-beg i Husein-beg. Sulejman-beg je bio zapovjednik Novigrada kod Zadra, zatim Nadina, a onda kapetan Nadinske kapetanije (1645). Bio je alajbeg u Kninu 1647. godine. Spominje se i 1647. i 1648. godine u kontekstu ratnih dešavanja u Dalmaciji tokom Kandijskog rata. Sagradio je džamiju, han i više dućana u Dubočcu na Savi kod Dervente. Murat-beg je imao posjede u nahiji Kobaš. Husein-beg je obitovao u Banja Luci, gdje je 1614. godine obnovio očev most koga je srušila poplava. U svom posjedu je 1620-ih imao Tinj, Gorice, Hrašćane i Prkos, koje je njegov babo 1587. godine bio uvakufio. Za Ferhad-pašinog unuka Ali-beg znamo samo da je imao kćerku udanu za J. Filipovića.

Evlija spominje iz ove porodice samo Mehmed-beg Ferhadpašića, kućevlasnika Gazi Ferhad-pašine kuće u kojoj je 7 mjeseci odsjedao Melek Ahmed-paša, tadašnji valija bosanski, dok je boravio u Banja Luci. Mehmed-beg je bio i upravnik Ferhad-pašinog imareta u Banja Luci.

Historija zna još i za Mustafu-pašu i njegovog sina Mehmed-bega. Mustafu-pašu prvo nalazimo kao defter-ćehaju, onda kao bosanskog alajbega, te kao banjalučkog kapetana i mutesellima. Istakao se u ratovima sa Hazburškom monarhijom, pa je imenovan beglerbegom Tripolija u Šamu, da bi kasnije postao vezir i namjesnik bosanski (1708-1709). Na toj poziciji je preminuo 1709. godine u Banja Luci. Ukopan je u haremu džamije, koju je sagradio u mahali između Gornjeg Šehera i Novoselije (džamije odavno više nema). U Banja Luci je bio sagradio i most, koji je propao u poplavi 1730. godine.  Mehmed-beg je naslijedio oca na čelu Banjalučke kapetanije. Kao dizdaru banjalučke tvrđave, odobren mu je zahtjev za naseljavanje izbjeglog stanovništa pet sela banjalučkog kadiluka (1704). Obnovio je i proširio banjalučku tvrđavu (1717-1718). Godine 1736. godine odlazi sa 80 vojnika u rat protiv Rusije. Pretpostavlja se da je u tom ratu poginuo, te da je ukopan pokraj oca. Sa smrću Mehmed-bega ugasila se porodica Ferhadpašić. (213, 215, 257-258)

- Filipović (Filipzade). Sarajevska porodica. Frekventno prezime kod Srba, Hrvata i Bošnjaka. Filipovića ima i danas u Sarajevu, no da li su rod sa Filipovićima iz Evlijinog doba nepoznato je. (116)

- Hadžić (Hadžizade). Beogradska porodica. Posjedovali su dvor u Beogradu. Prezime Hadžić je često i danas ga možemo naći kod kod Srba, Crnogoraca, Bošnjaka i Hrvata. Postoji i u Beogradu, ali najverovatnije nemaju veze sa Evlijinom porodicom Čović. (85)

- Handžić (Handžizade). Beogradska porodica. Moguće da je rodonačelnik porodice otac beogradskog prvaka Handžića iz Evlijinog doba. (89)

- Hercegović (Hersekoglu). Bosanska plemićka porodica. Ogranak porodice Hranića, odnosno roda Kosača. Kosače su se granale na četiri kuće sitnog plemstva i jednu velikašku kuću Hranića. Porijeklom su iz gornjeg Podrinja, iz jednog sela kod Foče koje i danas nosi ime Kosače. U blizini sela Kosače nalazi se selo Hranjevići, gdje su živjeli pripadnici porodice Hranić. Prvi poznati član porodice, te time i njen rodonačelnik, jeste knez Vuk Hrana (1317-1359). Imao je dva sina: Vlatka Vukovića (?-1403), čuvenog vojvodu bosanskog i glavonokomadujućeg u dvije bitke protiv Osmanlija: bitke kod Bileće (1388) i bitke na Kosovu (1389), i Hranu Vukovića, velikog kneza bosanskog, preko kojeg se nastavlja loza Kosača-Hranića. Potonji je imao tri sina: Sandalja Hranića (oko 1370-1435), velikog vojvodu bosanskog, te knezove Vuka (?-1424) i Vukca (?-1432). Sandalj nije imao potomstvo. Vuk je imao sinove knezove Ivana (prije 1400-1460-ih) i Sladoja (prvi put se spominje 1429- iza 1465). Ivan je imao sina Adama s kojim prestaju vijesti o toj grani Kosača. Vukac je imao kćerku Teodoru i sina hercega Stjepana Vukčića (1404-1466), rodonačelnika Hercegovića. Po Stjepanu je Hercegovina dobila ime. Stjepan je imao kćerku Katarinu, kraljicu bosansku i ženu kralja Stjepana Tomaša, te tri sina: Vladislava (1426-1490), Vlatka (1427-1489) i Ahmed-pašu (rođ. Stjepan, 1459-1516). Padom Bosne, a kasnije i Hercegovine, došlo je do rasejanja porodice Hercegović i razgranjavanja porodice u tri grane.

VladislavovagranaHercegovića. Vladislav Hercegović 1463. godine stupa u službu ugarskog kralja Matije Korvina. Kasnije odlazi u Ugarsku (1467). Godine 1469. sa porodicom prelazi na posjed Kalnik (sjeverozapadna Slavonija), koji mu je dodijelio kralj Matija. Imao je sina Balšu (?-1499). Balša je naslijedio očeve posjede i spominje se 1492. godine među hrvatskim plemićima koji su podržali Maksimilijana Hazburškog za kralja Hrvatske. Balšin sin Petar Balša nastavio je stolovati u Kalniku, koristeći se titulom herceg. Imao je više sinova, od kojih su sljedeći poznati po imenu: Matija (u. prije 1533) i Vladislav II. Matija je imao sina Nikolu i kćer. Nikola sa materom 1537. godine napušta Slavoniju i prelazi na imanje svojih dajdži Jakšića u Čanadskoj županiji, današnja južna Mađarska. Imao je sinove Juru, Pavla, Stipana, te kćerke Katarinu i Mariju. Hercegovići iz Vladislavove grane se posljednji put spominju 1605. godine, kada su im Dubrovčani isplatili prihode s njihovih imanja.

Vlatkova grana Hercegovića. Padom Hercegovine (1482) Osmanlije su dali Vlatku, od tada bivšem hercegu, na uživanje leno na području bivši Kosačinih zemalja. Godine 1486. seli se sa porodicom na Rab, gdje je ostao do svoje smrti. Njegova udovica se preudala za mletačkog kapetana Marka Loredana i preselila se sa Vlatkovim sinom Ivanišom u Veneciju. Dotični Ivaniš Kosača (ital. Kosazza) je od 1505. godine bio član mletačkog Velikog vijeća, a spominje se još 1546. godine. Imao je sinove Vlatka (1518-1591), Stipana i Feranta (1535-prije 1565), te kćeri Fiorenzu, Sanu, Elizabetu i Virginiju. Vlatko je imao osam sinova, a Ferante sina jedinca Ferantea (1558-1599). Vlatkov sin Alfonso (1556-1623) imao je kćerku Izabelu, a sin Ivan je imao, između ostalih, sina Vlatka, Matiju i kći Anzelotu. Hercegovići iz Vladislavove grane se 1640. godine posljednji put spominju u mletačkim izvorima. Prezime Kosača (Kosazza) postoji danas u Italiji, ali nam nije poznato da li su u srodstvu sa našim Hercegovićima-Kosačama.

Ahmed-pašina grana Hercegovića. Ahmed-paša, koga Evlija na više mjesta spominje, imao je sinove Ali-bega Širija (?-iza 1550), velikog pjesnika i sandžakbega u Egiptu, Mustafa-bega (?-1527), sandžakega Bozoka (istočno do Ankare), Ahmed-bega, prvog bosanskog hafiza, Mehmed-bega, te kćer Humu. Iz ove loze Hercegovića spominje se 1585. godine još Mustafa-aga, unuk Ahmed-pašin. Zadnji spomen Hercegovića iz Ahmed-pašine grane pada u 1589. godinu. (71, 102, 156, 164, 261, 336-337, 388-389, 391-392)

- Isabegović (Isabegzade). Bosanska porodica. Mogući dalji potomci Kosača. Rodonačelnik porodice nije Isa-beg Ishaković, na što aludira samo prezime, već njegov otac Ishak-beg. Gazi Ishak-beg je bio namjesnik bosansko-skopskog krajišta (1414-1439) i veliki vakif Skoplja. Gazi Isa-beg Ishaković bio je zadnji namjesnik bosansko-skopskog krajišta (1454-1463) i drugi bosanski sandžakbeg (1464-1470). Utemeljitelj je Sarajeva, Novog Pazara, Šapca i veliki vakif Skoplja. Pored Isa-bega, Ishak-beg je imao sinove Baraka i Aseb Aliju. I oni su djelovali kao krajišnici u Skoplju i Sarajevu. Isa-beg je imao tri sina: Muhameda, Ali-bega i Mehmed-bega. Muhamed je bio nazir očevih vakufa, Ali-beg  “gospodar zemlje Pavlovića”, a Mehmed-beg sandžakbeg hercegovački (1507-1510, 1513-1515), sandžakbeg bosanski (1484-1485),  dugogodišnji gospodar zemlje Pavlovića, te utemeljitelj Rogatice i skopski i sarajevski vakif. Ne zna se dalja sudbina porodice Isabegović. Danas Isabegovića ima u Bijeljini, Tuzli, Lukavcu, Žepču i dr. Da li koja navebedug pd njih vuče porijeklo Isabegovića. (108, 109, 111, 263-264, 265, 282-283, 284, 286, 291)

Jabučar (Almadži). Banjalučka porodica. Evlija je kod Husein-efendije Jabučara konačio jednu noć dok je bio u Banjaluci 1660. godine. U Sarajevu već više od 400 godina postoji jedna porodica Jabučar. (215)

Jagdžizade. Beogradska porodica, moguće turskog porijekla. Može biti da je Jagdži Hadži Alija, imućni beograđanin u Evlijino doba, bio rodonačelnik ove porodice. Ovo prezime danas postoji samo u Gori na Kosovu, ali novonastalo iz socijalno-ekonomskih razloga povezanih sa represalijama Aleksandra Rankovića 50-ih godina XX stoljeća. U Sarajevu je postojala džamija i mahala Hadži Ahmeda Jagdžizade sve do 1914. godine, poznata kao Gornja Ćemaluša. Danas je to dio ulice Maršala Tita. (89)

- Jahjapašić (Jahjaoglu). Begovska porodica makedonskog porijekla. Rodonačelnik porodice je Gazi Jahja-paša Skopljak (?-iza 1514), koji je došao na osmanski dvor kao adžemi oglan. Bio je namjesnik Džezaira (egejska ostrva, Rodos, Galipolje), Čankirija, Rumelije, Anadolije, Bosne (1482-1483, 1493-1496). Podigao je dvije džamije u Sarajevu, veliki vakuf u Skoplju, te vakufe u još desetak mjesta širom Carstva. Njegovi najpoznatiji sinovi su Gazi Kučuk Bali-beg (?-1527), Gazi Mehmed-paša (?-1548) i Ahmed-beg (?-iza 1543), koji su se istakli u osmanskim osvajanjima po Ugarskoj. Bali-beg je bio sandžakbeg Valone (1506), Smedereva (1513-1515, 1521-1523, 1524-1527), Bosne (1519-1521), Vidina (1523-1524). Imao je vakufe u Beogradu, Smederevu, Sarajevu i još nekim mjestima. Danas je opstala samo njegova džamija u Sarajevu. Mehmed-paša je bio sandžakbeg Mosula (1520-1522), Vidina (1525), Smedereva (1527-1534, 1536-1540, 1540), Moreje (1535), te beglerbeg Budima (1543-1548). Podigao je vakufe u Beogradu, Budimu, Iloku, Požegi i drugim mjestima. Ahmed-beg je bio sandžakbeg Lepanta, Smedereva i Stolnog Biograda. Poznati su nam još i sljedeći Jahja-pašini sinovi: Mahmud-beg, posjednik odžaka u niškom sandžaku i sandžakbeg Vize (1527), Mustafa, posjednik odžaka u Vidinskom sandžaku oko 1513. godine, Sinan, te Skender. Derviš-beg (?-1560), sin Bali-bega, bio je duže vrijeme sandžakbeg u Segedinu. Utemeljitelj je moderne Jagodine. Njegovi vakufi su nestali kao posljedica srpske osmanofobije. Kodža Arslan-paša (?-1566), sin Mehmed-paše, dokazao se u osvajanjima po Slavoniji, a bio je i prvi požeški sandžakbeg (1537-1543), onda sandžakbeg Silistre, Lipova kod Arada, Požege i na kraju beglerbeg Budima (1565-1566). Pisao je divansku poeziju pod pjesničkim imenom Sinani. Imao je sinove Ahmeda i Jahja-bega. Potonji je u Požegi sagradio džamiju u drugoj polovici XVI st. Pretpostavlja se da je i Mehmed-paša Kačanikli Arslan-pašin sin, a po svoj prilici njegov sin je i Mehmed-beg (?-1592), banjalučki krajiški zapovjednik i divanski pjesnik pjesničkog imena Vusuli, autor divana i epa Selimname. Sofi Mehmed-beg (?- iza 1566), sin Ahmed-bega bio je aradski sandžakbeg i zapovjednik prilikom osvajanja erdeljskih gradova Alba Iulia, Janova i Vilagos (1566).

Dokazano je da je Bali-beg Malkoč, sandžakbega Prizrena (1526–1527), Zvornika (1528–1530), Hercegovine (1537–1541), te beglerbeg Anatolije (1542) i Budima (1542–43), bio u rodbinskoj vezi sa Jahjapašićima. Evlija se u svom Putopisu dotiče Jahja-paše, njegovih sinova Bali-bega, Mehmed-paše i Ahmed-bega, te njegovih unuka Derviš-bega i Arslan-paše. (73-75, 82, 86, 87, 88, 90, 91,226, 227, 230, 234, 236, 237, 282-287 (passim), 483, 501-502, 505, 509-510, 516)

Junaković (Junakzade). Sarajevska porodica. Prezime Junaković susrećemo u Srbiji, Bosni i Hrvatskoj. Najviše ih ima u Šibeniku u Hrvatskoj. (116)

- Kadić (Kadizade). Fočanska porodica. Mustafa-efendija Kadićbio je zastupnik spahija u Istanbulu u Evlijino doba. Imao je svoj saraj u Foči, a podigao je i jedan od fočanskih hamama. Prezime Kadić je često prezime i danas postoji među Srbima, Bošnjacima i Hrvatima. U Foči živi bošnjačka porodica Kadić (nakon rata većina porodice je u Sarajevu). Moguće da su današnji fočanski Kadići u srodstvu sa Kadićima iz Evlijinog doba. (399, 404)

Kapetanović (Kapudanzade). Beogradska porodica. Evlija spominje Kapetanović-efendijumeđu beogradskim prvacima. Kapetanović prezime je često i susrećemo ga i kod Bošnjaka, Hrvata i Srba. Danas postoje pravoslavni Kapetanovići u Beogradu, ali je malo vjerovatno da imaju veza sa Kapetanovićima iz Evlijinog doba. (89)

- Kinalić (Kinalizade). Kruševačka porodica. Evlija spominje nekog Kinalića Kruševljanina koji jesagradio hamam i dvadeset dućana u Paraćinu. U paraćinskom kraju je imao i svoje vinograde i bašče. Moguće da je dotični Kinalić (Kinalizade) u srodstvu sa poznatom turskom porodicom Kinalizade koja je u osmanskom dobu dala dosta pjesnika.

Prezime Kinalić više ne postoji na našim prostorima. Naravno, prezime Kinalizade i dan-danas postoji u Turskoj. Što se tiče, prezimena Kruševljanin (Aladžahisarli) to  je danas rijetko prezime. Nalazimo ga samo među Bošnjacima u Novom Pazaru. (66)

Kodžamusapašić (Kodžamusapašali). Bošnjačka porodica. Rodonačelnik porodice je Kodža Musa-paša Silahdar Vehabović, valija Egipta (1630-1631), Budima (1631-1634, 1634, 1637-1638), Silistre (1644-1645), te na kraju kapudan-paša (1645-1647). Poginuo je u bici kod Negroponta 1647. godine. Osnivač je Nove Kasabe kod Vlasenice i Musa-pašine Palanke (današnje Bele Palanke), a imao je vakufe u Tuzli, Beogradu, Kritu, Budimu i drugdje. Evlija spominje nekog Kodžamusapašića među beogradskim prvacima. On je po svoj prilici sin Kodža Musa-paše. Bio je nadzornik očevih vakufa u Beogradu.  Danas prezime Kodžamusapašić više ne postoji. (61-62, 77, 89, 300, 473-474)

Koskić (Koskizade). Sarajevska porodica. Postojali su Bošnjaci Koskići, ogranak klana Orlovića iz Čarađa kod Gacka, koji su nekada živjeli u Nikšiću, Podgorici , Cetinju i Mostaru. Istaknuti član te porodice bio je Elez-aga Koskić. Da li je sarajevska porodica Koskić bila u rodbinskoj vezi sa njima nije nam poznato. Danas prezime Koskić imamo kod Srba, Hrvata, Bošnjaka, a imamo ga i među našim iseljenicima u Turskoj u obliku Kostiç (Kostič). (116)

- Lafić (Lafizade). Sarajevska porodica. (116)

Lafić (Lafozade). Beogradska porodica. (89)

Danas postoje hrišćani Lafići  u Tuzli, a postoje i katolički Lafići u Hrvatskoj.

Lobić (Lobzade). Sarajevska porodica. Lobići i danas žive u Sarajevu, ali da li su u srodstvu sa sarajevski Lobićima iz Evlijinog doba teško je reći. (116)

Ljubović (Lubzade). Bosanska plemićka porodica. Postojbina im je selo Odžak kod Nevesinja, gdje su posjedovali odžake i kule. Spadaju u bosansko srednjovjekovno plemstvo. Dolaskom Osmanlija primili su islam. Bili su jedna od najistaknutijih i najimućnijih begovskih porodica Bosne. Opjevani su u više narodnih pjesama, pogotovo Ali-beg, koji je živio sredinom XVIII stoljeća. Najstariji poznati član porodice je Hadži Sulejman-beg, živio u drugoj polovini XVI stoljeća. Zapamćeno je da je pod Ozijom (1737) poginuo beg Ljubović sa četiri sina. Prema narodnom predanju, Hana­-hanuma Ljubović, supruga Osman-bega Ljubovića, sagradila je 1625. godine džamiju i mekteb u Odžaku i kameni most na Zalomci kod Odžaka. Za izdržavanje vakufa, hanuma je uvakufila mlinicu i brojne posjede u Odžaku. Mutevelije vakufa su bili sami Ljubovići sve do kraja XIX stoljeća. Džamija je više rušena, pa tako i u zadnjoj Agresiji. Radi se na njenoj obnovi.

Ljubovići su pogođeni ustankom pravoslavnog življa, poznatim kao Nevesinjska puška. tako da su im ustanici 1876. godine skoro potpuno uništili odžake. Tada se veliki broj Ljubovića odselio: dio u Tursku, a dio se raselio širom Bosne. Agrarnom reformom kralja Aleksandra Karađorđevića, Ljubovići su dokrajčeni, te su se 1922. godine potpuno iselili iz Odžaka. Ljubovići danas žive u Sarajevu, Stocu, Konjicu, Jablanici, Kaknju, Brezi, Zenici, Banjaluci, Senju u Hrvatskoj, Danaskoj, Švedskoj, Kanadi i drugdje.  (412, 455)

- Malkočević (Malkočzade). Poznati i kao Malkoč, a kasnije i kao Dugalić. PorodicaMalkoč spadaunajstarijeinajuglednijebosanskebegovskeporodice. Porodica ima turske korijene, tačnijebosanskiMalkočisuogranakporodiceMalkočoglu (Malkoçoğlu), jedneodnajpoznatijihosmanskoturskihporodica. RodonačelnikporodiceMalkočoglujeMalkoč-beg (Malkoç Bey), jedanodosmanskihkomadanataizdrugepolovineXIVstoljeća. MalkočogluisuuperioduodXIVdoXVIstoljećabilijedniodpredvodnikaakindžija, specijalnihjednicaosmanskevojske (poput danas britanskogRAF-ailiameričkih Zelenih beretki). PrvobitnosuslužilinaBalkanu, dajućisvojdoprinososmanskihosvajanjimabalkanskihprostora, dabikasnije, kakojenjihovugledrastao, bojevaliiobavljalirazličitefunkcije širomCarstva. Takosu članovioveporodiceuglavnomslužilikaobegovi, sandžak-begovi, begler-begovi (pašenamjesnici), paše, muhafizi (komadantitvrđava) isl.

Malkoč-beg je imao sinove Mustafu-bega (?-1400) i Mehmed-bega (?-1385), koji su učestvovali sa ocem u boju na Kosovu (1389). Hamza-beg (?-1461), sandžakbeg Nikopolja, sin je Mustafe-bega, a Gazi Bali-beg, sandžakbeg smederevski i bosanski, sin Hamza-bega. Ali-beg, sandžakbeg Sofije, i Turali-beg, sandžakbeg Silistre, sinovi Bali-begovi, poginuli su u bici kod Čaldirana (1514). Ovo su samo neki od pripadnika glavne turske loze Malkoča. Porodica se i dalje širila tako da je prezime Malkoč danas u Turskoj jedno od najčešćih.

Malkoči su u prvim decenijama nakon Fetha dobioposjedeuDugamakodProzora.

pasutadapoimenuseladobilinadimakDugali-Malkoč, a kasnije odomaćenu verziju Dugalić. Rod Malkoča, tj. Dugalića, vremenom se razgranao u više porodica: Dautbegovići, Dervišbegovići, Čorbadžići, Hasanbegovići, Arslići i Mustajbegovići i dr. NajstarijipoznatiMalkoč jeKaraOsman-beg, ličkisandžakbeg (1552). Imao je sedam sinova. Jedan od njih je i Ibrahim-beg, koji je sagradio Baš džamiju u Donjem Vakufu 981. hidžretske godine (1573/74). Ibrahim-bega i njegovu džamiju spominje i Evlija. Najznačajniji predstavnik bos. porodice Malkoč je Javuz Ali-paša Malkoč Bošnjak, veliki vezir (1603-1604).

Danas prezime Dugalić nalazimo u Sarajevu, Tuzli, Zenici, Visokom, Tešnju, Brčkom, Austriji i dr. Osobe sa prezimenom Malkoč danas žive u Bihaću, Bos. Krupi, Busovači, N. Travniku, Tuzli, Mostaru, SAD-u i dr. Prezime Malkočević postoji danas u Bihaću, Tuzli, Srebreniku, Zenici, Rijeci, Švedskoj i dr. Što se tiče brojnih potomaka ostalih pobočnih loza porodice Malkoč u Bosni, to zahtjeva iscrpnije istraživanje. (130)

Memibegović (Mehmedbegzade, Sarhošzade). Đakovačka porodica albanskog porijekla. Jedna bos. loza ove porodice danas je poznata kao Duratbegović. Rodonačelnik porodice je Mehmed-beg Arnaut (?-1593), sandžakbeg nekoliko bosanskih sandžaka i zaim Đakovice. On je imao dva sina: Gazi Mehmed-bega, sandžakbega u Slavoniji, Lici i Dalmaciji, i Gazi Sarhoš Ibrahim-pašu, bosanskog beglerbega (1622). Ibrahim-paša Sarhošzade, sin Sarhoš Ibrahim-paše, inače požeški sandžakbeg, damašćanski valija, budimski beglerbeg tri puta, bosanskog beglerbega dva puta (1672, 1678), susreo se više puta sa Evlijom 1660. godine. Drugi sin Ibrahim-paše Sarhoša bio je Hasan-paša, beglerbeg bosanski (1648-1650), hercegovački (1648-1650), kliški i pečuhski sandžakbeg. Memibegovići, su bili đakovački gospodari sve do pada Đakovice 1686. godine.

Jedan od potomaka Mehmed-bega, moguće njegov unuk, Halil-beg Alajbegović, skoro je neprekidno lički sandžakbeg od 1606. do 1648. godine i vranski zaim. Umro je mletačkoj tamnici (1648). Iz prezimena možemo izvući da je Halil-begov otac bio alaj-beg u ličkom sandžaku. Halil-begov sin Durak-beg poginuo je prije očeve smrti (1639). Njegov drugi sin Mehmed-beg je kao nagradu dobio u zijamet Bos. Grahovo. Berat mu je obnovljen 1619. godine. Durakbegovići, potomci Durak-bega upravljali su i dalje ličkim sandžakom. Njegov sin Muhamed-beg (?-iza 1688) skoro neprekidno bio lički sandžakbeg između 1657. i 1685. godine (1657-1678, 1682-1685). Zajedno sa bratom Hasan-begom (?-1682) harao je zadarskim i biogradskim krajem. Hasan-begov sin Memed-beg će u pohodima pratiti svog amidžu Muhamed-bega.

Padom ličkog sandžaka Durakbegovići se sele u Livno, gdje postaju znani kao Duratbegovići. Dio Duratbegovića po austrougarskoj okupaciji se odseljava u Tursku. Godine 1893. ulivanjskimgruntovnimknjigama spominje se Mehmed-begDuratbegović, sinumrlogMuhamed-begaizLivna. Godine 1901. Duratbegovići prodaju svoju imovinu u Livnu i sele se u današnji Duratbegović Dolac kod Gornjeg Vakufa. Memibegovića, Alajbegovića i Durakbegovića više danas nema. Danas postoji samo loza Duratbegovića, koji žive prvenstveno u Duratbegović Dolcu, zatim Gornjem Vakufu, Donjem Vakufu, Bugojnu, Sarajevu, SAD-u.  (162, 164, 174, 219, 234, 238, 239, 243-244, 352, 354)

Merhabović (Merhabazade). Banjalučka porodica. Hulusi-efendija Merhabović, kako nam Evlija veli, bio je banjalučki kadija. Ukopan je u haremu banjalučke Ferhadije. Prema našim saznanjima, prezime Merhabović danas ne postoji. (214)

Musliefendić (Musliefendizade). Sarajevska porodica. Rodonačelnik porodice je Musli-efendija, dugogodišnji bosanski defterdar i sandžakbeg hercegovački. U sarajevskom dvoru Muslibegovića Evlija je 1664. godine bio gost. Danas više nema porodice sa ovakvim prezimenom ni u Sarajevu ni u cijeloj Bosni. (472)

LITERATURA:

  Ovo je spisak opće literature. Ostala literatura spomenuta u tekstu.

  1. Evlija Čelebija, Putopis, Svjetlost, Sarajevo, 1967.
  2. Evliya Çelebi Seyahatnamesi, Ikdam, Istanbul, 1896-1900, sv. 1-6, Türk tarih encümeni kurumu, Istanbul, 1928, sv. 7-8, Ma'arif Vekaleti, Istanbul, 1935, sv. 9, 1938, sv. 10.
  3. John Freely, A History of Ottoman Arhitecture, Witt Press, Boston, 2011.
  4. Joseph von Hammer, Narrative of Travels in Europe, Asia and Africa in The seventeenth Century by Evliya Efendi, Oriental Translation Fund for Great Britain and Ireland, London, sv. 1 u dva dijela 1834, 1848, sv. 2, 1850.
  5. Marta Andrić, Simpozij o Evliji Čelebiji, Scrinia slavonica, 12/2012, str. 377-380.
  6. Robert Dankoff, Ottoman Mentality. The World of Evliya Çelebi, Brill, Leiden-Boston, 2006.
  7. Robert Dankoff-Klaus Kreiser, MaterialienzuEvliya ÇelebiII (uključuje:AGuidetotheSeyahat-nameofEvliya ÇelebiandBibliographieraisonnée, Brill, Leiden, 1992.
  8. Robert Dankoff-Semih Tezcan, An Evliya Çelebi Bibliography,www.bilkent.edu.tr/~ tebsite/evliya.pdf, 16.11.2013, 20:45.

Poštovani posjetioci naše stranice želimo skrenuti pažnju na činjenicu kako stranica www.medzlis-konjic koristi tzv. "kolačiće" (cookies).Spomenute "kolačiće" koristimo samo kako bismo poboljšali funkcionalnost stranice.